دویست و یازدهم

حس میکنم برای فراموش کردن یسری چیزا نیاز به آدمای جدید دارم ولی میدونی وقتی به آدما نگاه میکنم و هیچکس اونی نیست که باید باشه ینی اونی نیست که بتونه جای خالی اونایی که نیستنو پر کنه ینی هیچکس با چشماش پیدا نمیشه منو بفهمه غمگین بشه محل نده منو حرص بده نگران بشه هیچکس . حداقل هیچکسی پیدا نمیشه اگه با رفتارش اینکارارو میکنه من بتونم دیگه به اون چشمای کوفتی فکر نکنم و دلم تنگ نشه و غصه نخورم هی بغضم نگیره سه تا قطره اشکم بیاد بعد لجم بگیره چرا نمیتونم مثه آدم اوهو اوهو گریه کنم راحت شم ...

من از این حال بی کسی سیرم ...

دویست و هجدهم...